Ik heb slapeloze nachten vanwege mijn vorig stukje. Om drieuursnachts ontwaak ik, woelend en draaiend, omdat het woord voedsel in regel 10 voer moet zijn. Schrijven is zo moeilijk, als iedere betekenis op haar plaats moet staan in een zinnig verband, als een waarheid in werkelijkheid.
Slapeloze nachten heb ik om het feit dat mijn vorig stukje niet goed, niet goed genoeg was. Hier is dus een volgende poging, een tweede versie:

kon ik maar leven als hond
met mijn huis als tweede huid
mijn omgeving als territorium
een met stenen muren omgeven tuin,
veste die verdedigd moet worden

prooi voor de hond in mij, om mij
levend een leven als hond als hond

Beter? Nog steeds ben ik er niet geheel tevreden over, als mens en als hond.

kon ik maar leven als hond

met mijn huis als tweede huid

mijn omgeving als territorium

een met stenen omgeven terrein,

veste die verdedigd moet worden

ik denk, was ik maar hond:

wat geblaf in de nacht voor voedsel

meedogenloos ongedierte jagen

en doodbijten voor ik ontdromend

voedsel ben als denkend mens

prooi voor de hond in mij om mij

dromend een leven als hond als hond

tijd loopt vast als de tram de hoek om gaat
in het centrum bij de halte Kalvermarkt en Spui

vandaag is nog steeds als gisteren
zolang ik maar niet al te wakker schrik
door beelden van een ongewild heden

De afgelopen dagen was er weinig te klagen over het weer in Den Haag; behoudens een zeevlam vanuit Scheveningen op woensdag was er niks mis met het weer. Gelukkig had ik buiten dat weer nog genoeg te klagen en hoefde ik het niet over de zeemist over land hebben.

Vandaag was er genoeg, zelfs veel meer te klagen over het weer: het miezerde, het druilde, het drupte en lekte van grijs naar zwart. Mensen sjokten somber over straat onder loodgrijze wolken die sporadisch wat tranen lieten vallen.

Ik ben vandaag aan dat klagen over het weer niet toegekomen, omdat ik andere klachten had, dan het ongenoegen over wat regendruppels op mijn brilleglazen zwart.

Achter de reflectie van mezelf, achter de aanhangplek met affiche, achter de tramhalte, de weg en de bomen, zie ik een moskee, of moet ik gebedsruimte zeggen?

Op de stoepen voor haar deuren huizen vreemde gewoonten achter ongewone gewaden, zoals in de klederdrachten van Staphorst, Urk of Middelburg bijvoorbeeld.

Ik dwaal af. Want ik zie en kijk en denk en zeg en schrijf: achter de reflectie van mezelf zie ik niets meer dan een gebouw geflankeerd door kastanjes in een overdonderend helder vroeglentelicht.

Zelfs buiten het flatgebouw wordt de ruimte bijeen gehouden door staalkabels.

Vandaag ben ik na een sneeuwklokjesvakantie, via een dag of twee krokusvakantie, weer aan het werk gegaan. Ik kwam doodmoe thuis vandaag. Niks mis mee. Ik had een goed gevoel aan de dag overgehouden omdat ik lekker gewerkt had.

Te moe voor grote avonturen en dus al zappend vanaf de bank belandde ik in De Wereld Draait Door van vandaag op het moment dat Conny Palmen zegt dat rouw een soort van verliefdheid is. Haar verlangen om voor een dode geliefde te willen blijven zorgen, begreep ik wel.

Toen daarna het kwartje viel, dat al een jaar als een dubbeltje op z'n kant had gestaan, zag ik dat ik, nadat mijn moeder moe en moeder dan moe aan kanker overleden was, ik nog ongeweten en onuitgesproken haar warme, veilige arm om me heen mis.

Vandaag heb ik door een tv-programma moeten huilen en het regende buiten bij een strak-blauwe hemel in mijn ogen.

Hoogtepunt van mijn vakantie: een foto van mijn hondje:

Haar gedrag is ontroerend trouw en steeds minder dwars of eigenwijs. Ze heeft de afgelopen weken dat ze loops was weer vele mannetjes zoals Staffords, Bloodhounds, Herders, Weimaraners, Pointers, Retrievers en Shizitzus van haar afgebeten, de teckels en andere kleine honden niet opgemerkt of genoemd bij deze.
Haar moed is met geen toesenbord, pen of potlood te beschrijven; angst laat haar niet tegenhouden en bestaat niet. Als de situatie om actie of ingrijpen vraagt, gaat ze hoe groot het gevaar ook het ‘gevecht’ aan en zegt ze al die geile honden, met name de reuen, grommend en blaffend: ‘Ik ben baas over eigen baarmoeder. En daar maak ik mijn baas blij mee.’

Den Haag zes dagen geleden

'Ben!' De stem van Madelief kwam van boven. 'Vergeet niet de doos met mijn LPs in de wagen te zetten!' Madelief ging verhuizen en Ben wist zeker dat ze zonder zijn heilzame werking een prooi voor uitzinnige stress onder het juk van ambitie zou worden. Ben slikte en probeerde op adem te komen. 'De doos met jouw LPs, hier!' Madelief was vijf jaar lang Bens lief en leven geweest, ze hadden innerlijke en uiterlijke werelden gedeeld verre van oppervlakkig. Haar uitwijken betekende een knak in Bens levenspad en een aanslag op zijn gezondheid. Scheiden voelde op dat moment ook echt als lijden. Madeliefs vader reed haar met een volgepakte wagen, inclusief de benadrukte LPs, zijn leven uit naar een ongewisse wereld vol ander nieuws met zicht op een toekomst. Met Madelief is het niet goed afgelopen, ze is op 37-jarige leeftjd overleden aan borstkanker. En met Ben is het ook verkeerd gegaan; hij is een stramme, zwartgallige oude man geworden met pijn in alle ledematen en een humeur tot in de avond .. Wat zou er gebeurd zijn als ze niet 'Ben!' van boven had geroepen? ..