onbekendsubject.web-log.nl

op

Geplaatst door Ben Helder

11/04/2012 @ 15:59 | op | Berichten (1)

Ben Vreugdevol kent een aantal regels om zijn leven goed te laten verlopen en te voorkomen dat hij ongewild in een chaos belandt. Eén ervan is dat hij altijd nieuw wcpapier inslaat voordat de laatste rol is aangebroken. Zijn overwegingen daarbij zijn zoals meestal puur praktisch. Want met zijn schat aan levenservaring weet Ben Vreugdevol dat het geen feest wordt als het wcpapier op is en de kringspier aan de andere kant van de tractus digestivus met andere middelen schoongeveegd moet worden, zoals oude kranten, koffiefilters, in reepjes gescheurde Varagidsen en dergelijken. Daarbij is het reinigen van de anaalregio niet het grootste probleem, want die wordt wel schoon als er met de juiste techniek geveegd wordt. Het kwijtraken van het met fecaliën en darmbacterieën besmette papier vormt het echte probleem. Weggooien in de vuilnisbak kan niet, want dat is vies. En doorspoelen in het watercloset kan ook niet vanwege de kans op verstopping ervan. Want voor je het door hebt, komt dan het riool omhoog en sta je tot aan je enkels in de stront. En bij extreme verstopping kan er zelfs sprake zijn van stront aan de knikker. Dus zogauw Ben Vreugdevol het laatste velletje van de op één na laatste rol ter hand genomen heeft, spoed hij zich naar de supermarkt om de geslonken voorraad aan te vullen. Vanochtend was het weer zover. Nadat Ben Vreugdevol zich anaal ontspannen had om ruimte te maken voor een ontbijt in zijn maagdarmkanaal, veegde hij de kringspier aan de voorkant van zij tractus digestivus met een servet schoon en ging hij op pad naar de supermarkt met de bange gedachte dat het wcpapier op en uitverkocht zou zijn. Want voor een Ben Vreugdevol is zelfs iets simpels als het dagelijks ontlasten omgeven met vele onzekerheden.

ongeoorloofde fotoos

Geplaatst door Ben Helder

05/04/2012 @ 16:42 | ongeoorloofde fotoos | Berichten (1)

Sinds ik een telefoon met camera heb, loop ik ongenegeerd fotoos van mijn omgeving te maken. Als ik onderweg ben, leg ik straten, parken en stadsgezichten vast, het liefst zonder de storende aanwezigheid van mensen. Passanten die de eeuwigheid of een volgend decenium niet halen, wil ik liever niet vastleggen. Plaatjes van objecten in Den Haag, die de tand des tijds meer dan minuten of dagen kunnen overleven, hebben mijn voorkeur.

Vanochtend stond ik in de tramtunnel te wachten op lijn 2, 3 of 4 en schoot ik met mijn telefoon enkele plaatjes van de ingang Grote Marktstraat, omdat ik getroffen werd door het daglicht dat de sporen volgend het ondergrondse in kwam. Ik verkeerde in de veronderstelling dat ik één van de mooiste architectonische projecten (betaald van mijn belastinggeld) in Nederland ongestrafd mag vastleggen. Dat bleek niet het geval.

Ik werd, nadat ik een paar fotootjes had gemaakt, door vier werknemers van een beveiligingsbedrijf in een hoek gedrongen, met het ‘verzoek’ om de opnamen van mijn telefoon te verwijderen. Want zomaar fotograveren in de tramtunnel mag niet, daarvoor moet ik eerst toestemming vragen bij de HTM. Want dan is het het geen probleem, verzekerde de ene bewaker mij. Een andere deelde mij mede dat ik zijn privacy aan het schenden was omdat ik ongevraagd en zonder toestemming een foto van hem had gemaakt. Maar dat had ik niet gedaan, want ik fotografeer alleen de gebouwen en bouwsels. Hij zou de laatste zijn die ik op mijn plaatje wil hebben: een mens.

Terwijl ik de fotoos op verzoek van die ene beveiliger aan het verwijderen was van mijn telefoon, zei die tweede beveiliger nog een keer tegen mij dat ik zijn privacy had geschonden. Geïrriteerd zei ik tegen hem dat ik niet doof was en hem gehoord had. En dat hij in herhaling verviel door het nog een keer tegen mij te zeggen.

Wat daarna gebeurde is zo privé dat ik er niet eens iets over wil zeggen of laat staan suggereren. Ter geruststelling van mij trouwe lezertjes: ik ben er niet voor gearresteerd of vastgezet of verhoord. Dat net niet, een tramtunnel fotograverend zonder toestemming.

overmoeid

Geplaatst door Ben Helder

04/04/2012 @ 18:41 | overmoeid | Berichten (2)

Zo druk de laatste tijd dat de werkelijkheid op barsten staat en zich wil terugtrekken. Geen woorden meer, slechts het gepiep van een astmatisch mens met te weinig lucht kan ik voortbrengen. De liedjes in mijn hoofd kan ik niet fluiten vanwege ademgebrek. Nog een paar dagen en ik heb weer lucht. In het lage drukgebied van een voorjaarsvakantie als realiteit. En dan kan ik weer even, zelfs uren lang, in eigen tijd de melodieën zingen die ik nu slechts naast het gepiep erbij kan neurieën.

Wat een omslachtige manier om te zeggen dat ik binnenkort – op goede vrijdag – op vakantie ga.

opname

Geplaatst door Ben Helder

31/03/2012 @ 15:09 | opname | Berichten (2)

Om redenen van privacy zijn de namen van betrokkenen in het volgende verhaal gefingeerd en de straatnamen niet voluit geschreven.

Vandaag heb ik als goed padvinder een man, die vragen had over een straat waar hij moest zijn, verder geholpen. De man liep op het treinstation M*** en sprak mensen aan met de vraag of ze bekend waren in de buurt en hem de weg konden wijzen. Niemand reageerde, iedereen liep hem volledig negerend door en aan hem voorbij.

Ik ben, dat overhorend en ziend, op hem afgestapt met de vraag: Zoekt u de R***straat? Ik kon de man niet precies zeggen waar die straat lag, maar heb hem wel de juiste richting gegeven in welke hij lopen moest. Na het ‘dank u wel’ van zijn kant en het ‘veel succes’ van mijn kant scheidden onze wegen.

Toen ik daarna kort de gebeurtenis probeerde vast te leggen met het programmaatje op mijn smartphone, dat gesproken taal kan omzetten in geschreven tekst, omdat ik dacht dat er een leuk stukje voor op mijn weblog in zat, kreeg ik het volgende resultaat:

vandaag voor een man tankstation beginnend voorbij gemist naarden is er in de straat alle mensen deden alsof er niets als software niet worden en ik ben van dijk bindweefsel cement vertwijfeld rondkijken ik gaan helpen henk wisman de griffie haard my gasthof enige problemen voor de privacy van de betrokkenen in dit verhaal suriname en andre plaatsnamen die kunnen leiden tot identifier van de berg kroon om privacy redenen nigel uitgeven dat was het eigenlijk email gehad of russian lieren dag is een avontuur leven op straat een vergadering altijd die geen ing nodig heeft

Ik dacht: als ik in het echt zo zou praten tegen onbekenden op straat, zou ik meteen opgepakt worden door de politie. En daarna door de crisisdienst van Parnassia volgestopt worden met oxazepammetjes in een kamertje met matrassen tegen de muren en aan het plafond.

Ik realiseerde me opeens hoe dun het laagje beschaving is waar we in onze samenleving zo prat op gaan, alle moderne techniek ten spijt.

onorigineel idee

Geplaatst door Ben Helder

28/03/2012 @ 19:39 | onorigineel idee | Berichten (0)

Na mijn notitie over de invoering van de zomertijd, waarin ik stelde dat een uur vooruit te veel is, zag ik een dag (of wat) later op de televisie bij toeval een kort item voorbij komen over William Willett, de ‘uitvinder’ van de zomertijd. Hij wilde het in stappen van 20 minuten invoeren.

Mijn belangstelling was gewekt en ik ging zoeken op het internet. Over William Willett (1856 – 1915) was genoeg te lezen, maar dat van die 20 minuten kon ik niet meteen vinden. Op de Engelstalige Wikipedia vond ik (in de derde alinea) een beschrijving van zijn pamflet “The Waste of Daylight” (‘Verspild daglicht’) waarin hij het idee van de zomertijd formuleert:

William Willet stelde in 1907 voor om de klok 80 minuten vooruit te zetten in 4 stappen van 20 minuten in April, in de nachten van zaterdag op zondag om 2 uur ‘s nachts. In September moest de klok met dezelfde intervallen weer 80 minuten terug gezet worden.

Dat waren dus duidelijk andere tijden, waarin het uur nog niet een soort van heilige eenheid was waarin gerekend werd.

Ik blijf daarom bij mijn voorstel van een halfuurtje de tijd verzetten per seizoen.

overgangstijd

Geplaatst door Ben Helder

25/03/2012 @ 13:37 | overgangstijd | Berichten (0)

Dat uur minder slapen van vannacht, vanwege de overgang van winter- naar zomertijd, hakte er vanmorgenvroeg flink in.
Voor deze chagerijnige, oude man voelde het bij het ontwaken (met de noodzakelijk en daardoor meedogenloos rinkelende wekker) alsof hij een nacht lang wakker was geweest en doorgehaald had. Gedwongen een uur minder slapen in een toch al korte nacht is een hard gelag; er is in één keer een heel uur afgepakt dat pas in het najaar word teruggegeven.
Associatief door het slaaptekort, bedacht deze brakke, oude man vanochtend dat de overgang van wintertijd naar zomertijd te weinig geleidelijk verloopt. En dat het gek is dat het nog maar net lente is en dat er dan toch al sprake van zomertijd is.
Misschien zou het beter zijn om een lentetijd in te voeren, waarbij de klok slechts een half uur vooruit gaat.

ontregelend weer

Geplaatst door Ben Helder

23/03/2012 @ 20:38 | ontregelend weer | Berichten (0)

Oplettende en trouwe lezertjes zullen ondertussen misschien al wel gedacht hebben: daar heb je Ben Helder weer met zijn grote mond en zijn kleine toetsenbord! Want eerst kondigt hij aan dat hij het bloggen weer serieus hervat heeft, maar na een paar dagen verstomt de berichtenstroom op ‘Zwarte bladzijden’ om uit te monden in een waarschijnlijk langdurige stilte, waarin hij zelfs geen lege bladzijde (gevuld met alle tonen tussen wit en zwart in) weet te produceren of met zijn publiek wil delen.
Niets is minder waar. Het was de afgelopen dagen gewoon ontregelend weer en te warm voor de tijd van het jaar om te bloggen; met de zomer in het hoofd, terwijl het nog maar Maart was, wilden woorden zich niet in zinnen voegen en bleef Ben Helder maar met zijn hondje in schaduwrijke bossen lopen lopen lopen lopen lopen, zonder enige zin om tot iets anders te komen.
Gelukkig komt er binnenkort waarschijnlijk weer een omslag in het weer, zodat er hier weer wat meer zinnigs van Ben Helder valt te lezen.

opvoedsel

Geplaatst door Ben Helder

19/03/2012 @ 20:06 | opvoedsel | Berichten (0)

Vandaag was ik weer, zoals bijna dagelijks het geval is, met mijn hondje in het bos. Het aangename weer, met een somstijds uitbundig zonnetje, werkte er aan mee om mij in een voor mij zeldzame ontspannen geestesstaat te brengen. Relaxt zat ik gehurkt in het gras terwijl mijn hondje al snuffelend en om zich heen spiedend super alert alle mogelijke gevaren in mijn omgeving elimineerde door het luid blaffend weg te jagen.
Toen er een groep van een tiental honden het grote veld op kwam, negeerde mijn teefje met een attitude de viervoeters en de twee tweebenige begeleiders die erbij waren en ging onvoorstoorbaar door met het sporen van ongedierte zoeken. Zelfs toen één van de honden uit de meute brak en hysterisch blaffend op anderhalve meter voor mij kwam staan, reageerde zij niet. Pas toen meer honden zich ermee kwamen bemoeien en op mij af renden, voelde mijn terriër zich geroepen om de overmacht te verjagen. Maar die ene hond die maar zenuwachtig tegen mij bleef blaffen liet zij begaan.
Daarna kwam één van de begeleiders van de hondenuitlaatservive op mij af, nadat ze al verschillende keren tevergeefs geprobeerd had de blaffende hond terug te roepen en vroeg of ik iets wilde doen. Ze vroeg het verontschuldigend. Of ik de fanatiek blaffende hond een snoepje wilde geven. Want de hond was zeer angstig tegenover vreemden en door een handje opvoedvoedsel zou de hond leren dat vreemden niet alleen eng maar ook plezierig kunnen zijn. Dus ik heb dat gewoon gedaan.
Met de dankbetuigingen van de hondenbegeleidster kon ik weinig. Want voor mij als hondenliefhebber is het vanzelfsprekend om te helpen. Omdat ik een hond een handjevol vertrouwen heb kunnen geven, voelde ik me zo goed als een padvinder die zijn dagelijkse goede daad heeft verricht, en dus heerlijk vandaag.

Ben Vreugdevol’s ontwaken

Geplaatst door Ben Helder

17/03/2012 @ 19:03 | Ben Vreugdevol’s ontwaken | Berichten (0)

Eindeijk had Ben Vreugdevol de mogelijkheid om eens lekker uit te slapen na vele dagen achtereen van buffelen, zwoegen en zweten. Maar toen hij zich bij het eerste ochtendlicht nog eens weldadig omrolde en zich behaaglijk omwikkelde met het door zijn lichaamstemperatuur warm-geworden beddengoed, ging de deurbel. Negeren of niet reageren was geen optie, want de hond sloeg luid blaffend aan en verstoorde zijn wollige dromen. Ben kreeg ene Van Putten aan de intercom, die zonder dat er een woord of spelt tussen te krijgen was bleef ratelen over Jesus Christus en uitnodigingen. Een stortvloed van ongevraagde adviezen stroomde in Ben’s oor nog voor de eerste koffie met peuk. En dat is een rampscenario als het over sociaal wenselijk gedrag gaat. Ben’s adagium is namelijk: voor de koffie geen gezeur. Dus Ben stormde daarna zwaar geirriteerd naar buiten de trappen af naar de portiekdeur om die Van Putten verbaal de les te gaan lezen over respect. Maar Ben’s retirade over k*** gelovigen kwam niet aan. Ook de opmerking van Ben dat Van Putten beter het kruis van Jesus kan gaan naaien dan ‘s morgens vroeg aan de deur van een Vreugdevol aan te bellen, werd niet begrepen en viel verkeerd. Gelukkig hield Ben’s hondje, niet gehinderd door enig besef van metafysica of sociaal wenselijk gedrag, het overzicht en heeft het Van Putten in de kuiten bijtend weggejaagd voor er een dode kon vallen.

opruiming

Geplaatst door Ben Helder

@ 16:56 | opruiming | Berichten (0)

Tijdens het opruimen van mijn computer kwam ik nog een oude foto van mijn hondje tegen. Is het geen schatje, mijn monstertje van 6,5 kilo. Ze is lichter dan een Teckel of een Jack Russel maar vele malen groter met haar schofthoogte van 36 centimeter. Ze is zo onvoorstelbaar rank en licht gebouwd. Toch lijkt ze heel wat, maar dat is voornamelijk vacht. En natuurlijk een attitude. Want ofschoon ze het aan spierkracht en bijtkracht moet afleggen tegen de meeste honden, laat ze zich er niet door tegenhouden en jaagt ze alle honden die ze niet vertrouwt bij mij weg, of het nou een Herder, een Mastino, een Doberman of een Pitbull is. Ook fietsers, scooters, auto’s, vrachtwagens of trams die te dicht bij mij in de buurt komen moeten het ontgelden, want daartegen gaat ze vol in de aanval: ze springt er voor om ze tot stilstand te dwingen en zo het gevaar te bezweren. En soms gaat ze blaffend tekeer tegen mensen die ze om de een of andere soms duistere reden niet vertrouwd. Het is een schatje, maar wel één met een gebruiksaanwijzing: een echte terriër.

Volgende pagina »

Disclaimer | Privacy & Cookie | Copyright notice | Voorwaarden | Melding maken